Jako ultramaratonka wiem, że na długiej trasie przychodzi moment, w którym sama kondycja fizyczna przestaje wystarczać. Pojawia się zmęczenie, ból, zwątpienie, czasem pytanie: „Po co właściwie to robię?"

I właśnie wtedy zaczyna się ta część sportu, która fascynuje mnie najbardziej – spotkanie z własną psychiką.
To, jak myślimy. Jak reagujemy na trudności. Co mówimy sobie w chwilach kryzysu. Czy potrafimy skupić się na tym, na co mamy wpływ. Czy umiemy zaufać sobie, kiedy wynik nie układa się po naszej myśli.
Z czasem coraz wyraźniej widziałam, jak ogromne znaczenie ma przygotowanie mentalne – nie tylko w sporcie, ale również w życiu. To doświadczenie stało się jedną z ważnych przyczyn, dla których wybrałam drogę psychologa sportu.

Od stycznia 2024 roku prowadzę własną praktykę, w której wspieram osoby aktywne fizycznie – zarówno sportowców wyczynowych, jak i osoby uprawiające sport rekreacyjnie. Towarzyszę im nie tylko w dążeniu do lepszych wyników, również w trudniejszych momentach sportowej drogi.
Bo sport to nie tylko sukcesy, rekordy i przekraczanie własnych granic. To również kontuzje, operacje, przymusowe przerwy, utrata formy, presja, kryzysy, wypalenie, zmiana priorytetów czy decyzja o zakończeniu kariery.
W takich momentach wsparcie psychologiczne może pomóc uporządkować emocje, odnaleźć poczucie wpływu i przejść przez zmianę w sposób, który uwzględnia zarówno potrzeby sportowca, jak i człowieka.